Moria (Khazad-dûm) - stworzone przez J.R.R. Tolkiena fikcyjne miasto, najstarsza i największa z krasnoludzkich siedzib Śródziemia. Miasto znajdowało się w podziemiach Gór Mglistych nieco na północ od lasu Lórien. Górowały nad nim i z daleka znaczyły jego położenie trzy szczyty: Celebdil, Fanuidhol i Caradhras. Pod Caradhrasem przebiegała Przełęcz Czerwonego Rogu, jedna z dwóch znanych naziemnych przepraw przez góry. Z obu ich ścian brały swoje źródło rzeki: po stronie zachodniej Sirannon, a po wschodniej Celebrant, zasilający położone poniżej i otaczane szacunkiem przez krasnoludów Jezioro Zwierciadlane. Po obu stronach gór Khazad-dûm graniczyło z siedzibami elfów. Kontakty jego mieszkańców znacznie żywsze (jakkolwiek mniej długotrwałe) okazały się jednak z leżącym na zachodzie Eregionem niż położonym na wschodzie Lórien.
Same podziemia podzielone były na połączone ze sobą ciągami schodów poziomy oraz sale. Jeszcze głębiej znajdowała się sieć jaskiń, których istnienia nie byli świadomi sami krasnoludowie.

Lothlórien (w języku elfów leśnych Laurelindórinan - Kwiat Lorien) lub po prostu Lórien, to fikcyjna kraina leżąca w Śródziemiu - świecie wykreowanym przez J. R. R. Tolkiena.
Kraina ta zamieszkana była przez elfy leśne, leżała nieopodal Gór Mglistych. Panowali tam Celeborn i Galadriela (babka Arweny, w której, jak mawiano odrodziło się piękno Lúthien Tinúviel). W krainie tej czas zdawał się stać w miejscu. Legendy opowiadane w Rohanie mówiły o czarownicy elfów, która usidla każdego obcoplemieńca przybyłego do Lórien. Mawiano, że nikt stamtąd nigdy nie powrócił (odmieniony). Gdy po Wojnie o Pierścień elfowie opuścili Lothlórien, drzewa (piękne mallorny o złotych liściach, które nie opadały na zimę, lecz przybierały kolor złota, a spadały z drzew dopiero gdy gałęzie obsypały się kwieciem; patrz: talan) umarły. Podobno tam zakończyła swój żywot Arwena po śmierci Elessara. Jej kurhan pozostał na zawsze zielony i żaden śmiertelnik nie odważył się na niego wstąpić (wg innych podań Arwena zmarła u boku Aragorna gdy ten dokonał żywota w Minas Tirith).

Orthank został wzniesiony w Drugiej Erze przez Númenorejczyków z Gondoru. Żadna ze znanych broni stworzonych w Śródziemiu nie mogła zniszczyć, czy nawet uszkodzić, tej budowli. Wznosiła się ponad 500 stóp ponad równinę Isengardu, a jej szczyt zakończony był poczwórnym czubkiem. W Orthanku znajdował się jeden z palantirów. Nazwa Orthank (w oryginale Orthanc), jak pisał Tolkien, może umyślnie, a może nie, miała podwójne znaczenie. W języku Rohirrimów nazwa tej wieży oznacza tyle co Chytra Głowa, a w języku elfów Góra-Kieł.

Pod koniec Trzeciej Ery Orthank został oddany pod opiekę Sarumanowi Białemu. Kiedy Saruman objął władzę w Orthanku i oddał się pod usługi Saurona, rozpoczął wylęg własnych Uruk-Hai przy użyciu specjalnych Sztolni Wylęgowych. Saruman uważał, iż musi utworzyć wylęg własnych orków, ponieważ ilość orków rekrutowanych przez niego z Gór Mglistych była niewystarczająca do zbudowania armii. Entowie nie mogąc znieść ciągłego karczowania lasów przez Sarumana ruszyli na Isengard. Między nimi znajdowali się Meriadok Brandybuck i Peregrin Tuk – członkowie Drużyny Pierścienia. Krąg Isengardu zajęli Entowie, a Saruman wraz z Grimą zamknęli się w wieży. Wyszli dopiero pod koniec Wojny o Pierścień.